*Dr. Rodolfo John Ortiz Teope, PhD, EdD, DM
Sa kasalukuyang sitwasyon ng ating bansa, tila lalong lumalalim ang pagkakahati-hati ng mga Pilipino dahil sa pulitika. Ang Senado, na dapat sana’y nagsisilbing matatag na haligi ng demokrasya, tagapagbantay ng pambansang interes, at tagahubog ng mga susunod na lider ng bansa, ay nahaharap ngayon sa isa sa mga pinakamagulong yugto sa kasaysayan nito. Ang resulta ay isang institusyong hirap umusad habang ang mga mahahalagang batas, programa, at repormang kinakailangan ng mamamayan ay naiiwan at nabibinbin.
Sa gitna ng kaguluhang ito, may isang personalidad na sa aking pananaw ay nasa napakahirap na kalagayan—si Senator Bong Go.
Marahil ay panahon na rin upang tayong mga Pilipino ay pansamantalang alisin ang pagiging panatiko sa mga personalidad at politiko. Mas mahalagang maging panatiko tayo ng ating bayan. Ang tunay na dapat nating kampihan ay hindi isang tao, isang pamilya, o isang paksyon kundi ang kapakanan ng sambayanang Pilipino.
At sa ganitong pananaw ko tinitingnan ang kasalukuyang kalagayan ni Senator Bong Go.
Hindi maikakaila na marami siyang mga panukala at programang nais isulong para sa kalusugan, sports development, serbisyong panlipunan, at agarang pagtulong sa mga nangangailangan. Sa loob ng maraming taon, nakilala siya hindi lamang bilang senador kundi bilang mukha ng malasakit para sa maraming ordinaryong Pilipino.
Sa maraming bahagi ng bansa, ang pangalan ni Bong Go ay iniuugnay sa mga Malasakit Center, sa agarang tulong medikal, sa suporta sa mga atleta, at sa mga programang nakatuon sa mga sektor na madalas nakalilimutan ng gobyerno. Ito ang kanyang naging pampublikong pagkakakilanlan. Ito ang kanyang naging tatak bilang lingkod-bayan.
Subalit sa kasalukuyan, tila naiipit siya sa banggaan ng magkakatunggaling puwersang pampulitika na hindi naman direktang may kinalaman sa kanyang mga adbokasiya.
Habang tumatagal ang sigalot sa Senado, mas dumarami ang mga programang hindi nabibigyan ng sapat na atensyon. Ang isang senador na nakilala dahil sa kanyang malasakit ay maaaring mapilitang gugulin ang kanyang panahon sa mga tunggaliang pampulitika sa halip na sa mga panukalang batas at programang matagal na niyang ipinaglalaban.
Sa aking pananaw, dito nagsisimulang lumitaw ang isang mas malaking panganib para kay Bong Go.
Ang panganib ay hindi lamang pampulitika.
Ito ay panganib sa kanyang pangalan.
Ito ay panganib sa kanyang legasiya.
Ito ay panganib sa reputasyong kanyang binuo sa loob ng maraming taon.
Ang isang lider ay hindi lamang hinuhusgahan sa kanyang mga nagawa. Hinuhusgahan din siya sa mga panahong nasubok ang kanyang kakayahang pumili sa pagitan ng personal na katapatan at ng mas mataas na kapakanan ng bayan.
Sa kasalukuyan, maraming Pilipino ang nagtatanong kung bakit tila nahihirapang umusad ang Senado. Maraming interpretasyon ang ibinibigay ng iba’t ibang sektor. May mga nagsasabing ito ay normal na bahagi ng demokratikong tunggalian. May mga nagsasabing ito ay bunga ng magkakaibang pananaw sa direksyon ng institusyon. Mayroon ding mga kritiko na naniniwalang ang kasalukuyang krisis ay may malaking kaugnayan sa estilo ng pamumuno at mga pampulitikang hakbang na iniuugnay kay Senate President Alan Peter Cayetano.
Bilang isang opinion writer, hindi ko maiiwasang mapansin ang lumalakas na sentimyento ng ilang sektor na ang patuloy na pagkaparalisa ng Senado ay nagdudulot ng pinsala hindi lamang sa institusyon kundi maging sa mga senador na nakikitang bahagi ng umiiral na deadlock.
Kung tama man o mali ang pananaw na ito, isang bagay ang malinaw: habang tumatagal ang krisis, mas maraming Pilipino ang nawawalan ng tiwala sa Senado.
At kapag nawalan ng tiwala ang publiko sa Senado, nadadamay maging ang mga senador na may maayos namang rekord ng serbisyo publiko.
Dito ako nangangamba para kay Bong Go.
Sa aking pagsusuri, wala siyang masyadong mapapala kung patuloy siyang makikitang nakatali sa isang krisis na hindi naman nakasentro sa kanyang mga adbokasiya. Ang kanyang pangalan ay nakaugnay sa malasakit, kalusugan, sports development, at direktang pagtulong sa mamamayan. Hindi ito nakaugnay sa pagpapahaba ng mga sigalot pampulitika.
Sa katunayan, kung may isang tao sa kasalukuyang sitwasyon na tila may pinakamalaking mawawala sa usapin ng reputasyon, maaaring isa siya rito.
Habang nagpapatuloy ang banggaan ng mga paksyon, maaaring ang mga programang kanyang itinaguyod ang matabunan ng mga balitang tungkol sa kaguluhan sa Senado. Maaaring ang mga nagawa niya para sa mahihirap ay matakpan ng mga naratibong wala namang direktang kinalaman sa kanyang sariling mga prinsipyo.
At ito ang nakapanghihinayang.
Dahil naniniwala akong hindi pumasok si Bong Go sa Senado upang maging bahagi ng pagkakahati-hati ng bansa.
Hindi siya nakilala dahil sa pagiging master strategist ng mga political war.
Hindi siya nakilala dahil sa mga parliamentary maneuver.
Nakilala siya dahil sa konsepto ng malasakit.
Nakilala siya dahil sa serbisyo.
Nakilala siya dahil sa pagtulong.
Alam nating lahat na siya ay isang tapat at matatag na tagasuporta ni dating Pangulong Rodrigo Duterte.
Hindi natin siya maaaring sisihin doon.
Katotohanan na kung wala si Pangulong Duterte, malamang ay wala ring Senator Bong Go sa pambansang politika. Bahagi iyon ng kanilang kasaysayan, samahan, at relasyon sa serbisyo publiko.
Ang konsepto ng utang na loob ay malalim sa kulturang Pilipino.
Ngunit may isang mahalagang katotohanan na dapat din nating tanggapin:
Ang laban para kay Tatay Digong at ang laban ng sambayanang Pilipino ay hindi laging magkapareho.
Totoong karapatan ng kanyang pamilya, mga abogado, mga kaalyado, at mga tagasuporta na ipaglaban siya sa anumang legal na usapin.
Ngunit habang ginagawa nila ang laban na iyon, hindi dapat tumigil ang takbo ng bansa.
Hindi maaaring tumigil ang ekonomiya.
Hindi maaaring tumigil ang paggawa ng batas.
Hindi maaaring tumigil ang Senado.
Hindi maaaring tumigil ang mga programang kailangan ng mga Pilipino.
Hindi maaaring maghintay ang mga pasyente.
Hindi maaaring maghintay ang mga estudyante.
Hindi maaaring maghintay ang mga atleta.
Hindi maaaring maghintay ang mga manggagawa.
Hindi maaaring maghintay ang mga negosyante.
Habang nagpapatuloy ang banggaan ng mga paksyon sa politika, ang tunay na nagdurusa ay ang karaniwang Pilipino.
Kapag bumagal ang ekonomiya, tumataas ang presyo ng bilihin.
Kapag naaantala ang mga batas, naaantala rin ang mga benepisyong dapat sana’y natatanggap ng mamamayan.
Kapag napaparalisa ang mga institusyon, ang taong-bayan ang nagbabayad ng halaga.
Sa aking pananaw, ito ang dahilan kung bakit napakahalaga ng magiging papel ni Bong Go sa mga susunod na panahon.
Hindi ko nakikita na ang pagsuporta sa pagpapatuloy ng gawain ng Senado ay pagtataksil.
Hindi ko nakikita na ang pagpasa ng mga batas para sa mamamayan ay pagtalikod sa kanyang mga kaibigan.
Hindi ko nakikita na ang pagpili sa serbisyo publiko ay pag-abandona sa kanyang mga prinsipyo.
Sa halip, ito ay pagpili sa mas mataas na tungkulin.
Ang kanyang susuportahan ay hindi isang paksyon.
Ang kanyang susuportahan ay hindi isang personalidad.
Ang kanyang susuportahan ay hindi isang kampo.
Ang kanyang susuportahan ay ang kanyang mga adbokasiya.
Ang kanyang susuportahan ay ang mga Pilipinong umaasa sa kanya.
Ang kanyang susuportahan ay ang mga programang kanyang ipinangakong isusulong.
At naniniwala akong kung makikita ni Tatay Digong si Bong Go na patuloy na nagsusulong ng mga batas para sa mamamayan, nagpapalakas sa ekonomiya, tumutulong sa mga nangangailangan, at inuuna ang kapakanan ng bansa, hindi niya iyon makikita bilang pagtataksil.
Sa halip, makikita niya rito ang pagpapatuloy ng layunin ng serbisyo publiko.
Sa huli, hindi mahalaga kung tayo man ay maka-Duterte, maka-Marcos, maka-oposisyon, maka-gobyerno, o wala sa alinman sa mga ito.
Ang mahalaga ay huwag nating kalimutan na bago tayo maging tagasuporta ng sinuman, tayo ay mga Pilipino muna.
Darating at lilipas ang mga halalan.
Magbabago ang mga alyansa.
Magpapalit ang mga lider.
Matatapos ang mga sigalot pampulitika.
Ngunit ang Pilipinas ay mananatili.
At marahil ito ang isa sa pinakamahalagang sandali sa pampublikong buhay ni Senator Bong Go—ang sandaling maaari niyang patunayan na higit sa anumang paksyon, higit sa anumang personal na utang na loob, at higit sa anumang tunggaliang pampulitika, ang kanyang pinakamataas na katapatan ay para sa sambayanang Pilipino.
Sapagkat sa huli, ang tunay na malasakit ay hindi lamang para sa isang tao.
Ang tunay na malasakit ay para sa buong bayan.
#DJOT
________________________________________________________________
*About the author:

