*Dr. Rodolfo John Ortiz Teope, PhD, EdD, DM
May malaking pagkakaiba sa pagitan ng pakikipaglaban para sa kapakanan ng bayan at ng pakikipaglaban para sa isang posisyon sa gobyerno. Ang una ay nagmumula sa tunay na paglilingkod at sakripisyo; ang ikalawa ay madalas na inuudyukan ng ambisyon at pansariling interes. Madalas, pareho silang nagsusuot ng parehong salita—serbisyo, malasakit, pagbabago—ngunit magkaiba ang laman ng puso.
Marami na akong nakilalang tao na nagsilbi sa bayan kahit walang titulo. Mga ordinaryong mamamayan na tahimik na tumutulong, lumalaban para sa tama, at naninindigan kahit walang kapalit. At marami rin akong nasaksihang pumasok sa pulitika na puno ng sigaw ng “para sa bayan,” ngunit kalaunan ay naging tahimik na lamang kapag nakaupo na—maliban na lang kapag may proyekto, pondo, o interes na nakataya.
Dito ko lalong naunawaan na ang posisyon sa gobyerno ay maaaring maging dalawang bagay: isang tungkulin o isang tukso. Kapag ito ay tinanggap bilang tungkulin, ang kapangyarihan ay nagiging pasanin—isang mabigat na responsibilidad na kailangang gampanan nang may konsensya. Ngunit kapag ito ay tiningnan bilang tukso, ang kapangyarihan ay nagiging daan—daan sa impluwensya, koneksyon, at sa hindi maikakailang posibilidad ng pagyaman.
Hindi lahat ng may posisyon ay masama, at hindi rin lahat ng nangangarap ng posisyon ay mali. Ngunit nagkakaproblema tayo kapag ang posisyon ang nagiging pangarap, at ang bayan ay nagiging palamuti lamang sa mga talumpati. Kapag ang serbisyo ay may presyo, at ang malasakit ay may kondisyon, doon unti-unting nawawala ang tunay na diwa ng pamumuno.
Masakit aminin, ngunit ramdam ito ng karaniwang mamamayan. Nararamdaman nila kapag ang proyekto ay hindi para sa kanila, kundi para sa larawan. Kapag ang batas ay hindi pantay, kundi pumipili. Kapag ang pangako ay malakas bago ang eleksyon, ngunit mahina pagkatapos. Sa mga ganitong sandali, hindi lamang pera ang nawawala sa bayan—pag-asa ang unti-unting nauubos.
Ang masakit pa, kapag nasanay tayo sa ganitong kalakaran, nagiging normal ang mali. Parang tinatanggap na lang natin na “ganyan talaga ang pulitika.” Ngunit hindi dapat. Sapagkat sa bawat opisyal na ginagawang negosyo ang posisyon, may mamamayang patuloy na nagbabayad—sa anyo ng buwis, kawalan ng serbisyo, at pagkadismaya.
Ang tunay na naglilingkod sa bayan ay hindi perpekto. Napapagod din siya, nagkakamali, at minsan ay nadidismaya. Ngunit ang kaibahan niya sa naghahangad ng posisyon para yumaman ay malinaw: kapag may kailangang isakripisyo, bayan ang pipiliin niya, hindi ang sarili.
Sa huli, ang posisyon sa gobyerno ay lilipas. Ang titulo ay mawawala. Ngunit ang iniwang bakas—kung nagpagaan ba ng buhay o nagdagdag ng pasanin—iyon ang mananatili. At bilang mamamayan, bilang saksi, at bilang bahagi ng bansang ito, patuloy kong pipiliin ang paniniwalang ang pamahalaan ay hindi dapat maging hagdan ng pagyaman, kundi daluyan ng pag-asa.
Sapagkat ang bayan ay hindi nangangailangan ng mas maraming ambisyoso. Ang bayan ay nangangailangan ng mas maraming handang maglingkod, kahit walang kapalit.
_____
*About the author:
